- NO ONE -

ในห้องกว้างอันแสนมืดมิดนี้ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้ แทบจะบอกได้ว่าทุกๆคืน เด็กคนนี้ต้องแอบร้องไห้อยู่คนเดียว ต้องเก็บเสียงสะอื้นของตนไว้ เพราะกลัวว่าพ่อเลี้ยงใจร้ายของตนจะได้ยินเข้า หลังจากที่แม่ผู้ให้กำเนิดเสียชีวิต ก็ไม่เหลือใครญาติพี่น้องก็ไม่มี ต้องมีชีวิตอยู่ภายในโลก โลกที่ไม่มีใครแม้แต่จะหันมาสนใจ

- วันรุ่งขึ้น -

คาเมะคาเมะ.ไอ้คาเมะแกมานี่เดี๋ยวนี้.. พ่อเลี้ยงของคาเมะเรียกหาคาเมะแต่เช้า เนื่องจากว่าจะเรียกใช้แต่หาไม่เจอ

ฮะ.มีอะไรฮะ. คาเมะเดินเข้ามาหาพ่อเลี้ยงของตนอย่างกล้าๆกลัว เพราะไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงของตนจะเรียกไปทำอะไร

อาหารเช้าของชั้นอยู่ที่ไหน.หา!!!!!!!!... ตะคอกใส่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยง แต่ไม่เคยคิดที่จะรักลูกเลี้ยงคนนี้เลย

เอ่อกำลังทำอยู่ครับเดี๋ยวผมจะยกมาให้นะครับ.. กำลังจะหันหลังกลับไปเดินเข้าไปในห้องครัว แต่กลับมีเสียงเรียกขัดขึ้นมา

แล้วแกทำไมไม่ทำไว้.แกไม่รู้หรอไงว่าชั้นต้องกินไม่ต้องแล้ว.ชั้นจะไปข้างนอก.ไม่กงไม่กินมันแล้ว ประตูถูกปิดกระแทกลงไปอย่างแรง ร่างเล็กรู้ดีว่าถ้าออกไปข้างนอกแต่เช้าอย่างนี้กว่าจะกลับมาก็ดึก แล้วต้องเมากลับมาอาละวาดทุกที คาเมะถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะยกอาหารเช้าที่ตนทำไว้มานั่งกินอย่างเบื่อหน่าย

แม่ครับทำไม.ทิ้งผมไว้กับผู้ชายใจร้ายอย่างนี้..ทำไมไม่พาผมไปด้วยเลยล่ะครับ.. น้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย น้ำตานี้ไม่เคยมีใครได้เห็น เพราะว่าไม่กล้าแสดงความอ่อนแอให้ใครได้เห็น กินข้าวต่อไปได้ซักพักก็ยกจานไปเก็บ ข้าวก็ไม่ได้พร่องลงไปจากเดิมเท่าไร คว้ากระเป๋าเดินออกจากบ้านไป ถึงจะเป็นช่วงปิดเทอม แต่คาเมะก็ต้องทำงานพิเศษหลายที่เพราะพ่อเลี้ยงของตนไม่ได้ทำงานอะไรเลย มิหนำซ้ำยังจะเอาเงินไปซื้อเหล้ากินแทบทุกวัน หาเท่าไรก็ไม่พอใช้

คาเมะใช้ชีวิตประจำวันอย่างปกติ ไร้จุดหมาย มีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรยังไม่รู้ ทำงานหลายๆที่เพื่อที่จะเอาเงินไปให้พ่อเลี้ยงซื้อเหล้าน่ะหรอ? ทุกๆวันกว่าจะได้กลับบ้านก็ดึก ยิ่งช่วงปิดเทอมยิ่งกลับบ้านดึกกว่าเดิม และวันนี้อีกเช่นกันที่ร่างเล็กต้องกลับบ้านดึกเมื่อกลับมาถึงบ้านพบว่าประตูบ้านไม่ได้ล็อค

เฮ้อ..เอาอีกแล้ว..เมากลับมาอีกแล้วสิท่า บ่นกับตัวเองเบาๆ เพราะกลัวว่าถ้าพูดเสียงดังกว่านี้ คนที่อยู่บ้านในบ้านจะได้ยิน ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในบ้านอย่างเงียบเชียบ ค่อยๆเดินผ่านโซฟาตัวใหญ่ไปโดยไม่ได้สังเกตุว่ามีคนนอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่

คาเมะ.. คาเมะสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรกลับถูกดึงลงไปนอนกับโซฟาโดยมีชายร่างใหญ่คร่อมไว้อยู่ เมื่อสังเกตดีๆ ก็พบว่าเป็นพ่อเลี้ยงของตน

นี่พ่อ..จะทำอะไรน่ะ..ปล่อยนะ พ่อเมาแล้ว..ไปนอนสิ.. ร่างเล็กพยายามดิ้นขัดขืน แต่ดูเหมือนว่ายิ่งดิ้น มือที่จับข้อมือทั้งสองไว้จะยิ่งรัดแน่นขึ้น

ปล่อยนะ. มือสากๆเริ่มสอดเข้าไปใต้เสื้อของคนข้างใต้ น้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตา แต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับคนที่ได้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงเลย คนร่างเล็กรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอยู่ ผลักพ่อเลี้ยงบ้ากามของตนเองออกไป คราวนี้ได้ผล พ่อเลี้ยงของตนกระเด็นออกไป คาเมะคว้าเสื้อโค้ทแล้ววิ่งออกจากบ้านไป ตามถนนตอนนี้เริ่มมีหิมะตกลงมา ร่างเล็กวิ่งไปตามทางอย่างไม่มีจุดหมาย เมื่อคิดว่าออกห่างจากตัวบ้านมากขึ้นแล้วก็ค่อยๆชะลอฝีเท้าลง และแล้วก็หยุดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง นั่งลงตรงมานั่งตัวหนึ่ง น้ำตาที่ไหลมานานก็ยังไหลไม่หยุด ในตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ในสวนสาธารณะแห่งนี้จึงไม่มีคนซักเท่าไร

ฮึก..คุณแม่ครับ..มารับผมไปทีผมกลัว..พ่อฮึก.เค้า ร่างเล็กสะอื้นตัวโยน ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง ร่างสูงที่มาเดินเล่นเห็นเข้าจึงเดินมานั่งข้างๆ แต่ร่างเล็กก็ไม่รู้สึกตัว

ร้องไห้ทำไมหรอ หลังจากที่เห็นคนตัวเล็กร้องไห้มานาน จึงถามขึ้น เผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่เพียงแค่นั้น ร่างเล็กก็สะดุ้ง เขยิบตัวออกห่าง

นายนายเป็นใคร. ถามขึ้นด้วยสีหน้ากลัวๆ แต่น้ำตาก็ยังไหลเปื้อนแก้มใสไม่หยุด ตอนนี้คาเมะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว เพราะ ขนาดพ่อเลี้ยงของตัวเองยังทำได้ถึงขนาดนี้

ไม่ต้องกลัวหรอกน่า..ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกชั้นชื่อ อาคานิชิ จินนะแล้วนายล่ะ. ร่างสูงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเข้ามานั่งคุยด้วย ความจริงถ้าเขาจะเดินเลยไปก็ยังได้

อย่ามามายุ่งกับชั้น. ตะคอกใส่กลับไป ถึงจะดูว่าโมโห แต่ก็แฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ร่างสูงสัมผัสได้

คาเมะลุกขึ้นเดินหนีออกไป รีบสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วอยู่ๆก็เลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆที่เป็นทางผ่านไปสถานที่ ที่หนึ่งที่ไปเป็นประจำ แต่ก็ต้องตกใจ เพราะอยู่ๆก็มีคนเข้ามาล็อคคอจากด้านหลัง

อื้อ..อ่อย..อ.อื้อ..อื้อ. พูดด้วยเสียงดูอื้อ ดิ้นรนขัดขืนอย่างแรง แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการได้

จุ๊ๆ..เป็นเด็กเป็นเล็กออกมาเดินซอยเปลี่ยวๆอย่างนี้คนเดียวได้ไงจ๊ะไม่ดีเลยน้า..เดี๋ยวชั้นจะสอนให้ว่า.ถ้ามาเดินในที่เปลี่ยวๆคนเดียวตอนกลางคืนอย่างนี้จะเป็นยังไง มือสากๆของชายแก่ไล้เข้าไปในเสื้อตัวสวย คาเมะดิ้นสุดแรง ตอนนี้เสื้อถูกฉีกออกด้วยแรงอารมณ์ของชายแก่ น้ำใสๆไหลออกมาจากตาคู่สวย คาเมะถูกจับกดลงให้นอนลงกับพื้น หลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว แต่อยู่ๆก็รู้สึกว่าชายแก่เมื่อกี้นิ่งลง ก็ลืมตาขึ้น พบกับชายคนที่ทักเค้าที่สวนสาธารณะเมื่อกี้กับชายแก่ที่นอนลงไปกองกับพื้นอีก 1 คน

เอ้า.ไม่เป็นไรแล้ว.ดีนะที่ตามมา.ไม่งั้นนายคงยังพูดไม่ทันจบร่างเล็กก็โผเข้ากอดร่างใหญ่สะอื้นตัวโยน ร่างใหญ่ลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

เอ้า..ไม่ต้องร้องแล้ว..ชั้นไม่ให้ใครทำอะไรนายหรอก.. ร่างเล็กยังคงเงียบ ไม่ตอบอะไรเอาแต่ร้องไห้

งั้น.ชั้นแนะนำตัวใหม่..อาคานิชิ จิน..ครับผม. พูดอย่างเขินๆ คาดว่าน่าจะทำให้ร่างบางตรงหน้ายิ้มได้บ้าง

เอ่อ.ผม..คะคาเมนาชิ คาซึยะฮะ. หลังจากที่ลังเลอยู่นานก็ตัดสินใจพูดขึ้นมาอย่ากล้าๆกลัวๆ

แล้วเมื่อกี้นั่งร้องไห้ทำไมหรอ จินค่อยๆถามเหตุที่คาเมะร้องไห้ แต่คาเมะไม่ตอบ ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

ไม่ต้องร้องแล้ว..ไม่เล่าก็ไม่เล่า..แล้วจะทำไงต่อล่ะ..กลับบ้านไหม..จะไปส่ง. คาเมะส่ายหน้ารัวๆ ไม่อยากกลับไป ที่บ้านที่ไม่มีคนคอยห่วงใย คอยดูแล มีแต่พ่อเลี้ยงใจร้าย บ้ากามอยู่เท่านั้น

งั้น.มีที่ไปรึยังล่ะ.ถ้าไม่มีไปอยู่กับฉันไหม.. จินลูบหัวคาเมะเบาๆ ดีเหมือนกันที่บ้านก็ไม่มีใครเคยสนอยู่แล้ว มีคนอยู่เป็นเพื่อนสักคนก็ดี

ดะได้หรอฮะ.. หลังจากที่ความคิดต่างๆตีกันเสร็จเรียบร้อยก็ลองคิดเชื่อใจผู้ชายคนนี้ เพราะต่อไปนี้เค้าไม่เหลือใครอีกแล้ว คนนี้เมื่อกี้เค้าก็มาช่วยเรา คงไม่คิดไม่ดีหรอก (คิดง่ายเนอะ...เหอะๆ)

อืมบ้านฉันน่ะ พ่อแม่ชั้นไม่อยู่หรอก.เขาทำงานอยู่ที่อเมริกากันหมด..นายมาอยู่เป็นเพื่อนชั้นละกันนะ คาเมะพยักหน้าเล็กน้อย ตอนนี้อากาศเย็นลงเรื่อยๆ คาเมะเริ่มนั่งห่อตัว จินเห็นดังนั้น จึงถอดเสื้อโค้ทตัวใหญ่คลุมให้เผื่อร่างเล็กจะอุ่นขึ้นมาบ้าง คาเมะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ

แล้วคุณไม่หนาวหรอฮะ. จินก็ทำท่ายิ้มๆ นอกจากน่ารักแล้วยังมีน้ำใจ เป็นห่วงคนอื่นอีก

หึไม่หรอกน่าชั้นแข็งแรงจะตายเห็นไหม ทำท่าชูกล้ามให้ดูแบบเด็กๆ เรียกเอารอยยิ้มจากร่างบางได้ไม่น้อย

เดี๋ยวไม่สบายนะฮะแบ่งกันคนละครึ่งแล้วกัน แล้วก็ดึงเสื้อคลุมขึ้นมา เขยิบเข้าไปใกล้ๆจิน ดึงโค้ทตัวใหญ่คลุมให้จินด้วย

ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ.ไปอยู่กับชั้นละกัน..ชั้นไม่เอานายไปขายหรอก จินรอสังเกตปฏิกิริยายาของร่างเล็ก เป็นจริงดังคาด เงยหน้าขึ้นมาขว้างค้อนให้ซะ

ถึงเอาไปขายผมไม่กลัวหรอ.เดี๋ยวจะแจ้งตำรวจให้ดูเลย.คอยดูสิ.. ยังไม่วายที่จะเถียงกลับไป คนอย่างคาเมะเคยยอมใครที่ไหนล่ะ

แน่ใจนะ..ไม่กลัวแน่หรอ ยิ่งเถียงเหมือนยิ่งยุ จินยิ่งได้ใจ แกล้งคาเมะอีก คราวนี้ท่าทางจะงอนจริง

เออไม่กลัวหรอก. ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจะเดินหนี แต่โดนมือใหญ่ฉุดไว้ซะก่อนนะสิ

ไม่กลัวแล้วเดินหนีทำไม..ไป.กลับบ้านกันได้แล้วเริ่มหนาวแล้วนะ แล้วก็ลากคาเมะขึ้นรถไป(ซะงั้น)

ไม่นานนักรถคันหรูก็เคลื่อนตัวเข้าสู่ตัวบ้าน ตลอดการเดินทางไม่มีเสียงพูดใดๆทั้งสิ้น

เอาละ.ถึงแล้ว..มาสิ.. จินเดินอ้อมลงมาเปิดประตูให้คาเมะลงมาจากรถ คาเมะมองบ้านจินอย่างอึ้ง

เขาสมควรแล้วหรอที่จะมาอยู่บ้านแบบนี้ คนอย่างเข้าสมควรแล้วหรอ

นี่นายน่ะยืนทำอะไรอยู่มาได้แล้ว แล้วคาเมะก็เดินตามจินเข้าบ้านไป จินก็พาเดินขึ้นไปด้านบนของบ้านเปิดประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่ง คาเมะคิดว่านี่น่าจะเป็นห้องของจินแน่ๆ

นี่..คืนนี้นายนอนนี่ก่อนก็แล้วกัน..มันดึกแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้..ชั้นจะให้คนจัดห้องให้นายนะอ้อแล้วพรุ่งนี้จะพาไปซื้อเสื้อผ้านะจินพูดพลางส่งผ้าเช็ดตัวให้ คาเมะมองตามงงๆ จินมองหน้าคาเมะแล้วก็ยิ้มขำๆ

ไปอาบน้ำสิแล้วก็เอาชุดชั้นไปใส่ก่อนก็ได้นะ.อยู่ในตู้นั้นน่ะ.. คาเมะพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อนอนเก่าๆของจินมาชุดหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานนัก คาเมะก็ออกมาจากห้องน้ำ เห็นจินนั่งหลับอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ คาเมะเดินไปที่โซฟาอย่างเงียบๆเนื่องจากกลัวว่าร่างสูงจะตื่น ค่อยๆพิจารณาใบหน้าของจิน ไม่นานนักร่างสูงก็รู้สะตัวคาเมะสะดุ้ง ขยับตัวออกห่าง

อาบน้ำเสร็จแล้วหรอง่วงรึยังล่ะ..ถ้าง่วงแล้วไปนอนก่อนก็ได้นะ.. จินยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

เมื่อประตูห้องน้ำปิดลง คาเมะก็ลากผ้าผืนใหญ่ลงจากเตียงมาปูไว้ข้างล่าง หยิบหมอนมาหนึ่งใบ แล้วเอนตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าถึงแม้จะเหนื่อยอย่างไรก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้ สักพักต่อมาประตูห้องน้ำก็ถูกเปิด จินเดินมาเรื่อยๆจนถึงเตียงมองหาร่างเล็กโดยไม่ได้สังเกตดูที่พื้น แล้วก็ไปสะดุดกับบางอย่างเข้า

อ้าว..ทำไมนายมานอนที่นี่ล่ะ..ไปนอนข้างบนสิ. จินบอกถึงน้ำเสียงจะฟังดูเรียบๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความอ่อนโยน แต่คาเมะก็ได้แต่ส่ายหน้ารัวๆ

นี่นายน่ะไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ.. จินพูดล้อๆ เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมา จนถึงบ้านเจ้าตัวเล็กก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

เอ่อ.ขอบคุณนะฮะที่ช่วยผม ก้มหน้างุด แล้วตอบขึ้นมาเบาๆ จินขำไปกับร่างเล็กนี้ วันนี้จินขำไปกับร่างเล็กตรงหน้ากี่รอบแล้วนะ

แค่นี้หรอช่างเหอะขึ้นไปนอนบนเตียงเถอะ. คาเมะยังคงนั่งนิ่งจินหยิบหมอนกับผ้าห่มที่ถูกดึงลงมาจากเตียงโยนขึ้นไป

นี่จะนั่งอีกนานไหม..เร็วไปนอนได้แล้ว..ง่วงไม่ใช่หรอ. จินเลยดึงคาเมะลุกขึ้นจับขึ้นไปนอนบนเตียง ห่มผ้าให้เสร็จสรรพ ลูบหัวเล็กน้อยแล้ว ซุกตัวลงมานอนข้างๆ กอดคนตัวเล็กหน้าตาเฉย แล้วในที่สุดคาเมะก็หลับไปเพราะความหนาวกับความเหนื่อย ในคืนนี้ ในห้องนี้ มีแต่ความอบอุ่นที่ทั้งสองคนสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว รัตติกาลที่ยาวนานก็ค่อยๆผ่านไป

รุ่งเช้าร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยค่อยๆลุกออกจากเตียงเพราะกลัวว่าจินจะตื่น แต่ก็ไม่เป็นผล เพียงแค่คาเมะขยับตัวนิดเดียวจินก็ตื่นทันที

อืม.ตื่นแล้วหรอกี่โมงแล้วเนี่ย. จินขยี้ตาตัวเองเล็กน้อยก่อนยันตัวขึ้นนั่งบนเตียง คาเมะก็เหลือบมองหน้าจินนิดหนึ่งก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ผนัง

เอ่อ.เพิ่งเจ็ดโมงเองฮะคุณนอนต่อเถอะฮะยังเช้าอยู่เลย.. คาเมะยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันไปหยิบผ้าเช็ดตัว

ไม่ล่ะเดี๋ยววันนี้ชั้นพานายไปซื้อของใช้ที่จำเป็นละกันนะ

ไม่ต้องก็ได้ฮะ..ผมเกรงใจคุณนะ.คุณอุตส่าห์ให้ที่พักผมแล้วยังต้องไปซื้อของใช้ให้ผมอีก.เดี๋ยวพระเจ้าลงโทษผมแย่เลยฮะ จินยิ้มขำๆไปกับคนตัวเล็ก ไม่ว่าจะมองมุมไหนยังไง ก็ดูเป็นเด็กไร้เดียงสา นิสัยยังกับเด็ก

นี่นายไม่ต้องคิดมากหรอกนะ.หยิบเสื้อผ้าในตู้ตัวเล็กๆแล้วก็ไปอาบน้ำซะ..อ้อใช่..แล้วก็เลิกเรียกชั้นว่าคุณได้แล้วชั้นก็มีชื่อนะ.. คาเมะมองหน้าจินงงๆ แต่ก็พยักหน้าให้

ฮะ.อาคานิชิคุง คราวนี้จินดึงคาเมะลงมานั่งบนตักตัวเอง ขยี้หัวเจ้าตัวเล็กเล่น มืออีกข้างโอบเอวบางไว้ไม่ให้ดิ้น

นายนี่น้าทำไมซื่อจังล่ะ..เรียกชื่อน่ะ..ชื่อจินน่ะเรียกสิ.ถ้าไม่เรียกไม่ปล่อยนะ. แกล้งดึงคาเมะให้ชิดตัวเองยิ่งขึ้น แกล้งซุกหน้าคมไปที่ซอกคอขาว

จะดีหรอฮะอาคานิชิคุง. พูดซะอย่างนี้จินยิ่งแกล้งหนักคราวนี้หอมแก้มใสรัวๆ จนคาเมะดิ้นไม่รู้จะดิ้นยังไงแล้ว

ฮะเรียกแล้วๆคุณจินพอเถอะ..พอได้แล้วฮะ. แต่จินไม่หยุดซุกหน้าคมอยู่กับซอกคอขาว

เรียกจินเฉยๆสิ..ไม่ต้องมีคุณ..ไม่งั้นนายโดนมากกว่าหอมแก้มแน่. จินพูด หน้าคมยังไม่ละออกจากซอกคอ ลมหายใจอุ่นของจินรดซอกคอคาเมะบวกกับคำพูดของจินทำเอาแก้มใสแดงระเรื่อ

ฮะจินปล่อยผมได้แล้ว.ผมจะไปอาบน้ำฮะ เมื่อคาเมะเรียกจินแล้ว จินหอมแก้มใสแรงๆไปอีกทีแล้วปล่อยให้คาเมะเป็นอิสระ ทันทีที่ถูกปล่อย(จากการกักขังของหมู) คาเมะวิ่งไปหยิบเสื้อผ้าวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำแทบไม่ทัน

หึ..นายนี่ตัวหอมจริงๆเลยน้า. แกล้งตะโกนให้คาเมะได้ยิน คาเมะที่อยู่ในห้องน้ำได้ยินชัดเต็ม 2 รูหู ตอนนี้ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ (คิดถูกแล้วหรอคาเมะจัง ที่มาอยู่บ้านจิน:pekan)

เมื่ออาบน้ำบวกกับทำใจไม่ให้เขินได้แล้วก็ออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่คาเมะใส่เป็นเสื้อยืดสีขาวธรรมดาแต่ตัวใหญ่มาก เสื้อก็หย่อนลงมาเปิดให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน กางเกงก็หลวมซะจนต้องดึงไว้ ไม่ให้หลุด จินเห็นคาเมะออกมาจากห้องน้ำก็หัวเราะซะลั่นบ้าน (เว่อร์ไปป่ะ:pekan)

จิน..หัวเราะอะไรน่ะ..มันตลกมากเลยหรอ คาเมะถามหน้าตาเอ๋อๆ เมื่อกี้ก็ดูแล้วมันก็ไม่ตลกเท่าไรนี่นา แล้วทำไมจินหัวเราะเขาใหญ่เลยล่ะ

นี่.นายน่ะรอแปปนึงละกัน..เดี๋ยวพอชั้นอาบน้ำเสร็จ..จะพาไปยืมเสื้อผ้าของน้องฉันให้ก่อน.. แล้วจินก็คว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ รอยยิ้มยังไม่จางหายไปจากใบหน้า ไม่นานนักจินก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็จูง(ลากอ่ะแหละ) คาเมะออกจากห้องลงไปข้างล่าง

อ้าว..ยามะจังตื่นแล้วหรอ พี่กำลังจะไปหาที่ห้องพอดีเลย.. จินพูดกับชายหน้าหวานอีกคนที่นั่งดูทีวีอยู่

ฮะ..พี่จินมีอะไรหรอฮะ.. คนตัวเล็กละสายตาจากทีวีหันมาหาจิน ยิ้มให้จินจนตาปิด

พี่จะให้ยามะจังช่วยหาเสื้อผ้าให้คาเมะหน่อยละกันนะ. เมื่อได้ยินดังนั้นก็ทำหน้างงๆ คาเมะหรอใครน่ะ

ไหนล่ะ คาเมะที่พี่จินพูดน่ะ เต่าหรอ ก็ชื่อมันบอกว่าเต่านี้จะให้เป็นอะไรล่ะ (ใสซื่อเชียวพีจัง:pekan)

ฮะ.ฮ่าฮ่าๆๆคาเมะน่ะนี่ไง.. คาเมะเดินออกมาจากด้านหลังของจิน ก็หลบซะจนไม่มีใครมองเห็นแล้ว ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา

เอ่อ.คาเมะนาชิ..คาซึยะฮะ. เมื่อได้ยินดังนั้นคนหน้าหวานก็พ่นหัวเราะออกมาทันที่ ทำเอาหน้าคาเมะหงิกไปได้นิดหน่อย

ฮ่าฮ่าๆๆ..เต่าสาลี่หรอ.ชื่อตลกจัง. คราวนี้ละหงิกของแท้ หน้าคาเมะนะ บอกบุญไม่รับเลยล่ะ

นี่..ยามะจัง..ไปว่าคาเมะทำไม..ชื่อน่ารักดีออก.. จินดุคนตรงหน้าเล็กน้อย แต่แค่นั้นก็ทำให้คนหน้าหวานหยุดหัวเราะเปลี่ยนไปทำหน้าหงิกแทนคาเมะ

ฮะขอโทษทีนะ.ชั้นยามาชิตะ โทโมฮิสะ..เรียกชั้นว่ายามะพีละกันนะ. จ๋อยไปทันที คำพูดของจินท่าทางจะมีอิทธิพลกับยามะพีมากเลย

อืมยามะจังน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องชั้นน่ะ ยิ้มให้คาเมะจนตาปิด ทำเอายามะพีหน้าบึ้งซะ ก็พี่ชายตัวเองน่ะ เคยยิ้มอย่างนี้กับใครที่ไหนล่ะ เด็กนี่มันเป็นใครหา!! ถึงได้รอยยิ้มที่เขาไม่เคยได้ไป

ฮะ..ฝากตัวด้วยนะฮะ. ยิ้มให้บางๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้หน้ายามะพีดูดีขึ้นเลย ท่าทางอยากจะประกาศเป็นศัตรูซะงั้น

ยามะจัง.พาคาเมะไปหาเสื้อผ้าใส่หน่อยสิ ยามะพีพยักหน้ารับแบบไม่ค่อยเต็มใจ แล้วจูงคาเมะขึ้นไปข้างบน จินก็นั่งทิ้งตัวลงบนโซฟาจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์

ไม่นานนักยามะพีกับคาเมะก็เดินลงมาจากข้างบน จินหันไปมองแล้วก็ต้องตาค้างไปกับความน่ารักของคาเมะ เสื้อสีฟ้าเรียบๆ กับ กางเกงสามส่วนสีขาว ดูน่ารักมาก พอยามะพีเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งไม่พอใจใหญ่ ไอ้ชุดนี้เขาก็เคยใส่ พี่จินไม่เห็นมองอย่างนี้เลย

เป็นไงฮะจิน..มองอยู่ได้ตลกหรอ คาเมะถามออกมาอย่างซื่อๆ แต่คำตอบที่ได้กลับทำให้หน้าแดง

ไม่หรอก..น่ารักดีออก. คาเมะก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเขิน แค่จินชมว่าน่ารัก ส่วนยามะพีเห็นว่าขืนยืนตรงนี้อีกสักแปป ไม่ต้องไปกันพอดี ก็เลยพูดขัดขึ้นมา

นี่พี่จินฮะ..พายามะจังไปซื้อของข้างนอกหน่อยสิฮะ ยามะพีเดินไปเกาะแขนจินไว้ ใช้ลูกอ้อนให้จินพาไปซื้อของ

อืม.ก็ดีเหมือนกัน..จะได้พาคาเมะไปซื้อของด้วยเลย ตรงคำแรกๆพอยามะพีได้ยินก็ดีใจอยู่หรอกแต่พอได้ยินชื่อคาเมะเข้าล่ะ ปล่อยแขนจินอย่างไม่พอใจทันที แต่ก็ต้องไป ขืนปล่อยให้คาเมะไปกับพี่จิน 2 คนไม่ได้ เดี๋ยวมันคาบพี่จินไปกิน (คิดกันไปได้อ่ะนะยามะจัง:pekan)

ฮะ.งั้นไปกันเลยนะฮะ.. ว่าแล้วก็ลากจินออกไปขึ้นรถทันที คาเมะก็เดินตามมาต้อยๆ

- ฮาราจุกุ

เมื่อทั้ง 3 คนมาถึงฮาราจุกุ แทนที่ปกติ ยามะพีจะเป็นคนเดินนำไปตรงนู้นที ตรงนี้ที แต่ครั้งนี้ จินกลับจูงมือคาเมะเดินไปตรงนู้นที ตรงนี้ทีแทน

นี่.คาเมะ..เอาเสื้อตัวนี้สิ.น่ารักดี..ท่าทางเหมาะกับนายนะ. จินหยิบเสื้อตัวหนึ่งมาทาบกับตัวคาเมะ แล้วไม่พูดเปล่า ส่งให้พนักงานขายไปจ่ายเงินทันที คาเมะก็มองตามงงๆ หลังจากออกจากร้านเมื่อกี้ ทั้ง 3 คนก็เดินผ่านร้านขายผ้าพันคอ จินเหลือบไปเห็นผ้าพันคออันหนึ่งจึงหนุดมองแล้วบอกให้คาเมะ กับยามะพีเดินไปก่อนเดี๋ยวจะตามไป เมื่อคาเมะกับยามะพีเดินเลยจินมานิดหนึ่ง ยามะพีก็เริ่มการสนทนากับคาเมะ

นี่.นายน่ะ..ชั้นถามจริงๆเหอะ..นายมายุ่งกับพี่จินทำไมต้องการอะไร..เอาเงินเท่าไร.ว่ามาเลยชั้นจะให้แล้วออกไปจากชีวิตพี่จินซะ.. ยามะพีพูดพลางมองหน้าคาเมะเหยียดๆ คนอย่างคาเมะเคยยอมใครที่ไหนล่ะ ตอบกลับไปซะทำเอายามะพีพูดไม่ออก

ขอโทษนะฮะคือผมไม่ได้ขอร้องที่จะมาอยู่บ้านจินเลยนะฮะ..จินเขาชวนผมมาเองนะฮะ..ช่วยไม่ได้.ถ้าจะให้ผมไปก็ต้องขึ้นอยู่กับจินเพียงคนเดียวนะฮะ. หลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก็เดินนำยามะพีไป ดูของต่างๆไปเรื่อยๆ ไม่นานจินก็เดินมาสมทบ ทั้ง 2 คน เอ้ย ไม่ใช่ๆ 3 คน (เหมือนจะมีส่วนเกินคนหนึ่ง) เดินเล่นกันสักพักก็ขึ้นรถกลับบ้าน ในวันนี้ยามะพีแทบไม่ได้มีบทบาทอะไรเลย เหมือนกับว่าเขามาเป็นส่วนเกินโดยเฉพาะ (เออ ใช่แล้ว :pekan ) เพราะจินก็เอาแต่จูงมือคาเมะไม่ยอมปล่อย ปล่อยให้ยามะพีเดินรั้งท้ายอยู่คนเดียว จินจะรู้ไหมนะ การจูงมือกันแล้วปล่อยคนอื่นให้อยู่นอกโลกส่วนตัวที่สองคนสร้างขึ้นน่ะ มีแต่คนรักกันเท่านั้นที่เขาทำกันบ่อยๆน่ะ ความเกลียดชังที่ยามะพีมีต่อคาเมะเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกๆอย่างที่คาเมะได้จากจิน เขาไม่เคยได้สักครั้ง จินไม่เคยมีให้ แม้จะในฐานะน้อง หรือ อย่างอื่นก็ตาม

- กลางคืน

คาเมะคือว่าชั้นลืมสั่งให้คนจัดห้องให้นายน่ะ.นอนที่ห้องชั้นไปก่อนได้ไหม..จินพูดพลางเกาหัวแกรกๆ ความจริงน่ะ ไม่ได้ลืมหรอก แต่แค่อยากมีหมอนข้างอุ่นๆกอดแค่นั้นแหละ

ฮะไม่เป็นไรฮะ..นอนนี่ก็ได้ฮะถ้าคุณจินไม่รังเกียจ..

ไม่หรอกน่า.คิดมาก..นอนนี่ไปเลยละกัน.ขี้เกียจบอกให้คนจัดห้องเก็บของมาให้นายนอน.. แก้ตัวน้ำขุ่นๆไปงั้นแหละ แค่อยากจะนอนกับคาเมะแค่นั้น ไม่รู้ทำไม

เออ.นี่.ชั้นมีอะไรจะให้.. จินบอกกับคาเมะที่กำลังทำท่าจะไปนอน

อะไรหรอฮะ.. คาเมะเอียงคอถาม ในสายตาจิน คาเมะตอนนี้น่ารักมากๆเลยล่ะ

หลับตาสิ เมื่อคาเมะหลับตา จินจูบที่หน้าผากคาเมะเบาๆ แล้วหยิบบางสิ่งออกมาพันให้รอบคอ เมื่อคาเมะสัมผัสถึงสิ่งที่อยู่ตรงคอ ก็ลืมตาขึ้นมอง

ไง.ถูกใจไหม..ชั้นเห็นว่ามันเหมาะกับนายดีน่ะ.. จับชายผ้าพันคอลายเต่าขึ้นมาให้คาเมะดู พูดไปก็เขินไป ไม่รู้คาเมะจะชอบรึป่าว

ชอบฮะ..ชอบมากๆเลยฮะ..ขอบคุณนะฮะ..นี่นับได้ว่าเป็นของขวัญจากคนอื่นที่ไม่ใช่แม่ครั้งแรกในชีวิต คิดไปน้ำตาพาลจะไหลออกมาแต่ไม่ได้ เราต้องเข้มแข็ง หอมแก้มจินไปทีนึง ทำเอาจินค้าง ลูบที่แก้มตัวเองเบาๆ แล้วก็ยิ้มกว้างออกมา พูดอะไรก็ไม่ออก ในที่สุด

นี่นอนได้แล้วดึกมากแล้ว. ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงแล้วก็นอนลง กอดคาเมะอย่างอ่อนโยน หัวใจคาเมะเต้นรัวๆ แรง แรงซะจนกลัวว่าจินจะได้ยิน และแล้วทั้งสอง ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

วันแต่ละวันในบ้านอาคานิชิผ่านไปโดย ทุกๆวันยามะพีต้องหาทางแกล้งคาเมะ หรือไม่ก็ทำให้จินเกลียดคาเมะให้ได้ แต่ก็ไม่สำเร็จทุกๆครั้ง ยิ่งคาเมะนอนห้องเดียวกับจินอีกยิ่งทำให้อิจฉาคาเมะเข้าไปใหญ่ ขนาดเป็นน้องยังไม่เคยเข้าออกห้องจินได้เป็นว่าเล่นอย่างนี้เลย จะขอเข้าไปนอนด้วยสักครั้งก็ไม่เคย ทุกครั้งที่แกล้งคาเมะก็กังวลเสมอว่าคาเมะจะเอาเรื่องที่เขาแกล้งคาเมะสารพัดอย่างไปฟ้องจิน แต่คาเมะก็ไม่เคยปริปากบอกจินสักนิด คิดอยู่เสมอว่า ตัวเองเป็นแค่ผู้อาศัยเท่านั้น ไม่มีสิทธิจะทำอะไร

วันนี้อีกเช่นกันยามะพีคิดแผนแปลกๆออกอีกแล้ว เมื่อจินกลับมาจากที่ทำงานยามะพีก็ตรงเข้าไปอ้อนจินทันที

พี่จินฮะ..พรุ่งนี้พี่จินว่างไหมฮะ.พาผมไปเที่ยวหน่อยสิฮะ. ยามะพีเกาะแขนจิน ทำหน้าอ้อนๆ

อืม..น่าจะว่างนะยามะจังจะไปไหนล่ะ.. ระหว่างนั้นคาเมะก็เดินเข้ามาพอดี ยิ้มบางๆให้จินกับยามะพี

กลับมานานแล้วหรอฮะจิน ทักทายจินตามปกติ แต่แค่นั้นก็ทำให้ยามะพีหมันไส้เอาได้มากเลย

อืม.ไม่หรอก..พึ่งกลับมาได้แปปเดียวเองยามะจังก็มาอ้อนให้พาไปเที่ยวแล้ว. จินยิ้มให้

แล้วพี่จินจะพาผมไปไหมฮะพูดขัดขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะถูกสลัดออกจากการสนทนา

ไปสิจะได้พาคาเมะไปเที่ยวด้วย.ดีมั๊ยคาเมะ.. คาเมะพยักหน้าอย่างเกรงๆ ยามะพีก็หมันไส้ใหญ่ ทำไมนะ พี่จินถึงหายใจเข้าเป็นคาเมะ หายใจออกเป็นคาเมะ ซะทุกที แต่ช่างเถอะ ถึงพี่จินจะไม่ชวนเราก็จะชวนอยู่ดีแหละน่า คิดแล้วรอยยิ้มแปลกๆก็เกิดขึ้นบนหน้ายามะพีอย่างไม่รู้ตัว

งั้นเราไปบ้านพักที่โอกินาวากันนะ เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้ารัวๆ หึๆ เข้าแผนไปซะทุกอย่าง

งั้นพรุ่งนี้เราไปกันแต่เช้านะพรุ่งนี้ใครสายพี่ทิ้งไว้จริงๆนะ.แล้วก็เดินอารมณ์ดีขึ้นห้องไป ไม่รู้ทำไมแค่คิดว่าพรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวกับคาเมะมันก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก

- วันรุ่งขึ้น

เมื่อทุกคนขนสัมภาระขึ้นรถเสร็จหมดแล้วก็เตรียมออกเดินทาง ยามะพีบอกจินว่าไม่ต้องเอาคนใช้ไปหรอก คราวนี้อยากอยู่แบบไม่มีคนใช้ ไปกันแค่ 3 คนพอแล้ว จินก็ตกลงอย่างว่าง่าย เพราะยังไงเขาก็ทำอาหารเป็นละกันน่า

ไม่นานนักทุกๆคนก็ถึงบ้านพักชายหาดของบ้านอาคานิชิ บ้านพักเป็นบ้านหลังไม่ใหญ่มากนัก ตัวบ้านสีขาว ด้านหลังติดกับหน้าผา เดินเลาะลงไปนิดหน่อยก็จะถึงทะเล

เย้.ถึงแล้วไม่ได้มาตั้งนานแนะ..ยามะพีพูดขึ้น เดินตัวเปล่าเข้าไปในบ้าน จินเลยร้องเรียกให้มาช่วยกันขนของก่อน

พี่จินก็ให้คาเมะขนไปสิฮะ.ผมเหนื่อยแล้วนะฮะ.คาเมะขนแทนให้หน่อยนะ.. คาเมะก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ยังไงเข้าก็ไม่มีสิทธิโต้แย้งอะไรอยู่แล้ว เมื่อขนของเสร็จก็บ่ายมากแล้วทั้งหมดเลยเดินลงไปที่ชายหาด ยามะพีเลือกที่จะนอนอาบแดดอยู่ที่ชายหาดหวังว่าจินจะอยู่ด้วย แต่กลับไม่ จินไปเล่นน้ำทะเลกับคาเมะซะงั้น จะปล่อยให้ไปเล่นกันสองคนก็ไม่ได้ (ต้องไปเป็นก้างหรอไง)

พี่จินฮะ..อย่าไปไกลสิฮะ.ผมว่ายน้ำไม่เก่ง.. ร้องเรียกขึ้นเมื่อเห็นว่าจินกับคาเมะว่ายน้ำกันออกไปไกล

ยามะจัง..ถ้าไม่ไหวไปอาบแดดอย่างเดิมก็ได้นะ. จินตะโกนตอบอย่างไม่คิดอะไร แต่ทำให้ยามะพีหน้าบูดขึ้นมาแล้วก็นึกอะไรได้แกล้งว่ายน้ำไปหาจิน

พี่จิน.พี่จินฮะ.ช่วยยามะด้วย..ยามะยืนไม่ถึง..ยามะว่ายน้ำไม่เป็น ยามะพีเริ่มร้องออกมาเมื่อว่ายมาถึงจุดที่ตนยืนไม่ถึง จินก็ตกใจใหญ่ รีบว่ายน้ำไปหายามะพี เมื่อไปใกล้จุดที่ยามะพีอยู่ อยู่ๆยามะพีก็จมหายไป จินยิ่งโกรธใหญ่เค้าไม่หน้าปล่อยให้ยามะพีว่ายน้ำคนเดียวเลย รีบดำลงไปหายามะพี แต่ก็ไม่เจอ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็เจอยามะพียิ้มให้อยู่ ความโกรธยิ่งเพิ่มใหญ่ว่ายน้ำเข้าไปใกล้ๆ ยามะพีก็ดีใจนึกว่าจินจะมากอดปลอบ

เพี๊ยะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ตบหน้ายามะพีอย่างแรง แรงตบทำให้หน้าสวยๆหันไปตามแรงตบ

ยามะพี.เล่นอะไรอย่างนี้มันไม่ตลกเลยนะรู้ไหม.พี่เป็นห่วงแทบแย่ แต่.ฮึ้ย.. จินสะบัดหน้าหนีเดินขึ้นจากทะเลไปทันที ตลอดเหตุการณ์นี้ อยู่ในสายตาของคาเมะตลอด ดูก็รู้แล้วว่าจินรักยามะพีแค่ไหน ดูๆไปเหมือนคาเมะจะรู้ความรู้สึกของจินทุกอย่าง แต่มันไม่ใช่ การแสดงออกที่จินแสดงต่อยามะพี คาเมะไม่เข้าใจ เพราะคาเมะไม่มี น้อง

- ตอนเย็น -

ไงคาเมะจัง.ชั้นช่วยทำนะ ระหว่างที่คาเมะกำลังทำอาหารในห้องครัว ยามะพีก็เดินเข้ามา ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

เอ่อ.ไม่เป็นไรหรอกฮะ.ยามะพีไปรอทานดีกว่า.เดี๋ยวจะเหนื่อยเปล่าๆ คาเมะรีบบอกปฏิเสธเพราะถ้าหากให้ทำด้วย อาหารวันนี้อาจจะไม่เสร็จและอาจเกิดเรื่องขึ้นด้วย

นะให้ชั้นช่วยนะ..ถือว่าเป็นคำเอ่อ..ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมานะ..ชั้นคิดได้แล้ว.. คาเมะมองหน้ายามะพีอย่างงงๆ อยู่ๆก็มาขอโทษ

เอ่อ.เราเป็นเพื่อน.กันได้มั๊ย.ยามะพีพูดอย่างอายๆ ก้มหน้าไม่ยอมสบตาคาเมะ รอยยิ้มเย็นๆผุดขึ้นที่มุมปากอย่างจงใจ

ฮะ....ถ้ายามะพีต้องการ.... พยักหน้าน้อยๆแล้วหันไปทำอาหารต่อ ส่วนยามะพีก็เดินไปตรงหน้าต่างยืนมองบางสิ่งอยู่อย่างไม่ละสายตา

นี่ๆๆ......คาเมะจัง....ดูต้นไม้ต้นนั้นสิ....ต้นส้มใช่ป่าว..... ยามะพีเรียกคาเมะเสียงหวาน ชี้ให้ดูต้นไม้ริมเหว

ครับ....น่าจะใช่นะครับ.... 

แล้วคาเมะจังเห็นลูกมันรึป่าว....ยามะจังอยากกิน.... ชี้ๆไปตาเป็นประกายเหมือนเด็กๆแต่ในแววตาคู่นั้นแฝงบางอย่างไว้

งั้นเราไปเก็บกันมั๊ยล่ะครับ........ ว่าแล้วก็เดินออกจากบ้านไปที่ต้นส้ม ต้นสูง

คาเมะจัง...ขึ้นไปก่อนนะ....เดี๋ยวยามะจังขึ้นตามไป.........คาเมะพยักหน้าก่อนจะปีนขึ้นต้นไม้ไป

คาเมะจัง.....เห็นกิ่งนั้นมั๊ย.....ลูกเยอะจัง...คาเมะจังเก็บให้หน่อยนะ......พูดเสียงอ้อนๆเป็นเด็กๆ..พลางชี้มือชี้ไม้ไปที่กิ่งเล็กๆริมเหว

ครับ....เดี๋ยวนะครับ............ เมื่อคาเมะปีนขึ้นไปใกล้ๆกิ่งนั้น กำลังจะเอื้อมมือหยิบผลส้มสีสวย กิ่งไม้ก็เกิดเปราะขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จังหวะเดียวกับที่จินเดินมาใกล้ๆพอดี เห็นกิ่งไม้ที่คาเมะเกาะอยู่กำลังจะหักก็วิ่งไปหา เห็นยามะพียืนมองด้วยรอยยิ้มเย็นๆ

อ้าว....พะ..... ยามะพียังพูดไม่ทันจบก็โดนจินผลักอย่างแรงจนเซไปอีกด้าน

พี่ไม่คิดเลยนะว่ายามะจังจะเป็นคนใจร้ายอย่างนี้....ปีนต้นไม้ขึ้นไปช่วยคาเมะ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้วกิ่งไม้อยู่ๆก็หักทันที จินรีบกระโดดไปกอดคาเมะทันทีอย่างไม่ต้องคิด ทำเอายามะพีที่ยืนมองอยู่ถึงกับทรุดลงกับพื้น แล้วทั้งจินและคาเมะก็ตกลงไปที่ทะเลพร้อมๆกัน

- วันรุ่งขึ้น  

ร่างสองร่างไร้สติถูกคลื่นซัดมาติดอยู่ที่ริมฝั่ง ตั้งแต่เมื่อคืน จินที่รู้สึกตัวก่อนจึงปลุกคาเมะที่ยังไร้สติ

นี่ๆ....คาเมะ...ตื่นเร็ว....เป็นอะไรรึเปล่า.....จินเขย่าตัวคาเมะเบาๆ เพื่อปลุกให้ร่างเล็กรู้สึกตัว

อะ.....อืม.... คาเมะงัวเงียลุกขึ้นมา

เป็นอะไรรึเปล่าเจ็บตรงไหนมั๊ย.... เมื่อถูกจินถามก็ค่อยๆลำดับเหตุการณ์ของเมื่อวาน

เพี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! หน้าสวยของจินหันอย่างแรงด้วยแรงตบของคาเมะแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาได้แต่มองหน้าคาเมะด้วยความไม่เข้าใจ

นาย....นายบ้าไปแล้วเรอะ.....กระโดดลงมาทำไม....อยากตายหรอไง..... คาเมะตะคอกใส่จิน ไหล่บางสั่นน้อยๆ น้ำตากำลังจะไหลออกมา แต่ก็เก็บมันไว้ กลั้นมันไว้ไม่ให้ไหล ไม่เข้าใจการกระทำของร่างสูง

ทำไมล่ะ.....ก็แค่จะช่วยนาย..... จินไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาตอบร่างบางที่กำลังทำท่าดูเหมือนจะโกรธจัด

แล้วมาช่วยทำไม....ชั้นจะตายมันก็เรื่องของชั้น.... คาเมะเถียงจินอย่างไม่ลดละ

เรื่องของนายที่ไหน....ถ้านายเป็นอะไรไปชั้นจะอยู่ยังไง......ร่างสูงเสียงอ่อนลง จ้องมองแววตาของร่างบางตรงหน้า เมื่อจ้องไปก็พบแต่ความไม่เข้าใจความสับสน

อะไร....นายไม่รู้หรอไง...คนเรานะ....เกิดมาคนเดียวก็ต้องตายคนเดียวอยู่คนเดียว...ขืนชั้นตายไปทำไมนายจะอยู่ไม่ได้...... ร่างบางยังปักใจกับคำเชื่อเดิมๆที่คิดมาตลอด ตั้งแต่ผู้ที่ให้กำเนิดทั้งสองจากโลกใบนี้ไป

ใช่....แล้วไง....แต่เราก็เลือกได้ไม่ใช่หรอ....ว่าตอนที่เรามีชีวิตอยู่เราจะอยู่ข้างใครสักคนหรืออยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง... จินเข้าไปกอดคาเมะไว้ แต่คาเมะก็เอาแต่ดิ้น ไม่ยอมให้จินกอดแต่โดยดี

ถ้าชั้นเลือกได้ชั้นคงอยากอยู่คนเดียวตายล่ะ....ในเมื่อชั้นไม่เหลือใครแล้วนี่.... ร่างบางพูดไปพลางทั้งดิ้น ทั้งทุบร่างสูงให้ปล่อยออกจากพันธนาการ แต่ดูเหมือนยิ่งดิ้น ร่างสูงก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดมากขึ้น

เหลือสิ....นายยังมีชั้น....ชั้นที่รักนาย....ตรงนี้ไง....คำพูดของร่างสูงทำเอาร่างบางหยุดดิ้น หยุดทุกสิ่งทุกอย่าง พลางใช้ความคิด น้ำใสๆค่อยๆไหลจากตาคู่สวย

ขอร้อง....ได้มั๊ย.....อย่าหนีชั้นไปไหน....อยู่กับชั้นนะ.....ถึงแม้นายจะไม่เหลือใคร....ยังไง...นายก็ยังมีชั้น....ชั้นที่รักนายอยู่นะ..... จินพูดเสียงนุ่ม ร่างบางยังคงลังเล สับสนอยู่กับตัวเอง

ได้หรอฮะ....ผมรักจินได้หรอ.....ยังไงซะความคิดที่ว่า คนอย่างเค้าไม่คู่ควรกับจินก็ยังคงไม่จางหายไป น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด ร่างสูงยิ่งกระชับอ้อมกอดยิ่งขึ้นพร้อมๆกับกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา

ได้สิ....ในเมื่อชั้นก็รักนาย.....จำไว้นะ...อย่าคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้อีก....นายยังมีชั้น....แล้วยังมีโลกที่สวยงามใบนี้ให้นายมองมันอีกนะ......จำไว้....คาเมะ....ชั้นรักนาย.... จบคำพูดของร่างสูง คาเมะโผเข้ากอดร่างสูง พลางร้องไห้ซุกอยู่กับอกแกร่ง

ฮะ.....รักจินนะฮะ.......

ความคิดที่ว่าอยู่เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ได้จากหายไป

ความรักที่เกิดในเวลาสั้นๆ มาแทนที่

จะไม่มีอีกแล้วคาซึยะคนที่คอยสาปแช่งโลกใบนี้

จะไม่มีอีกแล้วคาซึยะคนที่ต้องอยู่คนเดียว

เพราะตอนนี้คาซึยะมีจิน จินที่รักคาซึยะ

และตอนนี้จะมีเพียงคาซึยะที่รักจินและจะมีจินเคียงข้าง เท่านั้น